Een jonge beeldend kunstenaar/fotograaf/videast … uit de Cera-collectie (de antagonist) zal samen met een schrijver de confrontatie aangaan met werk van een befaamde kunstenaar uit dezelfde collectie (de protagonist). De antagonist gebruikt bestaand werk of maakt nieuw werk, dat paradoxaal de dubbele rol speelt van vernietigingsmachine en verbeteringsfabriek. Het vernietigen van een kunstwerk kan het sacrale bevrijden dat erin ligt opgeslagen. De schrijver is een verslaggever die de transformaties/manipulaties begeleidt en erover rapporteert. Hij vormt samen met de antagonist en eventueel ook de protagonist een samenwerkingscel, een factory, in situ. Vermits hij als subjectieve observator automatisch zal fictionaliseren, zal zijn tekst een soort docufictie zijn. Hij schrijft ook een metatekst, waarin hij de regels van het spel noteert.
Jaarlijks worden twee factories georganiseerd. Eén daarvan resulteert in een papieren resultaat (een themanummer van DW B) en vindt een parallelle realisatie op deze website, met een verslag van het werkproces: bewegende beelden en voice-over, die de fusie aanreiken en ondermijnen. De tweede factory resulteert in eerste instantie in een louter virtueel resultaat: het toont een Gesamtkunstwerk, met alle leden van de factory, met beeldend werk en tekst. Van deze webfactory wordt ook het werkproces in beeld gebracht.
Elke factory heeft naast de papieren en virtuele identiteit ook een live toonmoment. De speciaal voor die gelegenheid door Wim Maes ontworpen white cube wordt een mobiele expo, een portable studiolo. Het nomadisme zet zich ook op dit niveau voort, en zorgt – paradoxaal – voor de rode draad doorheen de verschillende TEGENLICHT-expo’s.
In 2010 wordt de kroon op het werk gezet met een vaste expo. Er wordt een catalogus ontworpen die een soort zwartboek van de samenwerkingscellen vormt, een stand van zaken van de kunsten anno 2010, een lijst oplossingen voor de fricties tussen kunstenaars onderling, en schrijvers.
TEGENLICHT is een project van
 |
 |
 |
 |